من، پسرم و قرةالعین ـ گفت‌وگو با شبنم طلوعی ـ محمدتنگستانی

نسخه مناسب چاپSend by email

من، پسرم و قرةالعین

 

گفت‌وگو با شبنم طلوعی

محمدتنگستانی

شخصیت افرادی مانند طاهره قرةالعین در ادبیات ایران به علت زیست فکری و اندیشه پشت آثارشان با کنش‌های سیاسی و اجتماعی آنها گره‌خورده است. به همین دلیل پرداختن به این‌گونه شخصیت‌ها در وضعیت‌های هنری نیاز به جسارت و درک درستی از هنر دارد چراکه اگر غیرازاین باشد مخاطب با شعاری‌های حزبی و گروهی رودررو خواهد شد.

فیلم «خاک، شکوفه، آتش» ساخته شبنم طلوعی به زندگی طاهره قرةالعین می‌پردازد. این مستند روایتی از زندگی، فعالیت‌ها و شخصیت او در عهد ناصری است. اگر مخاطب فیلم‌های مستند باشید با توجه به اسمی کلیشه‌ای فیلم و اسپانسر آن، خواهید گفت مستند«خاک، شکوفه، آتش» فیلمی تبلیغاتی برای معرفی بهتر بهاییان است. اما به گمان من واقعیت چیز دیگری است. این فیلم همانند شخصیت طاهره قرةالعین در دو وضعیت شکل‌گرفته است. اسناد و پژوهش‌های تاریخی و روایتی شاعرانه که تلفیق این دو باهم سبب شده است ثمره آن  فیلمی غیر تبلیغاتی و خلاقانه باشد.  

ساخت فیلمی مستند درباره شخصیت فردی مانند طاهره قرةالعین استعداد زیادی برای بد بودن، شعاری بودن و درنهایت مصرفی بودن، دارد اما شبنم طلوعی به دلیل استفاده درست از فن بیان در روایت داستانی فیلم، شناختی عمیق از هنر درام، تسلط بر قصه‌گویی و درک درست از سینمای مستند شاعرانه به گمان من توانسته است فیلمی موفق و بااهمیت را تهیه و آماده کند.

در این فیلم، نویسنده و کارگران که خود راوی داستان است با در اختیار گذاشتن اطلاعاتی ساده و روزمره در لحنی نوستالژیک به مخاطب اجازه همذات پنداری می‌دهد و در اوج این همذات پنداری با واردکردن شخصیت‌های پژوهشی، مخاطب را باسیلی از اطلاعات بکر غافلگیر می‌کند.

حدوداً نه دهه پیش ژانر سینمای شاعرانه با فیلم‌هایی از فیلم‌سازانی مانند لویی بونوئل، ژان کوکتو، ژان گرمیون و ژان ویگو، پا به‌عرصه هنرهای تصویری جهان گذاشت. این فیلم‌ها غالباً فضایی شاعرانه همراه با حسرت و ناامیدی به مخاطب عرضه می‌کردند. سینمای شاعرانه غالباً سینمایی با تصاویری رؤیایی و روایتی آزاد است. این ژانر در دهه‌های گذشته مورد استقبال مستندسازان ایرانی بوده است.

شاعرانی مانند احمد شاملو و فروغ فرخزاد فیلم‌نامه و فیلم‌های مستندی در عمر هنری‌شان نوشتند و ساختند اما هرگز فیلم‌نامه‌های نوشته‌شده احمد شاملو و یا فیلم «خانه سیاه است» ساخته فروغ فرخزاد بااینکه شاعران نامدار و تأثیرگذاری بودند برای من  در ژانر سینمای شاعرانه تعریف نشدند. فیلم «خاک، شکوفه، آتش» به گمان من فیلمی کاملاً شاعرانه و خلاق و دور از هرگونه شعار است. این فیلم برخلاف فیلم‌های ساخته‌شده در این ژانر با امید به بودن وزندگی به همراه دیالوگی از فرزند کارگردان فیلم تمام می‌شود.

بازیگر و نویسنده چهل‌وپنج ساله زاده تهران «شبنم طلوعی» دانش‌آموخته کارگردانی سینما از مدرسه فیلم‌سازی باغ فردوس و مطالعات تئاتر از دانشگاه نانتر- پاریس است. شبنم سابقه بازی در فیلم‌هایی مانند «خانه‌ای روی آب» ساخته بهمن فرمان آرا، «بودن یا نبودن» ساخته کیانوش عیاری و «زنان بدون مردان» کاری از شیرین نشاط را علاوه بر بازی در نمایش‌هایی به کارگردانی هنرمندانی مانند «بهرام بیضایی»، «چیستا یسربی» را در کارنامه خود دارد.  در ایران این بازیگر و کارگردان تئاتر بارها در جشنواره بین‌المللی فجر جوایز متعددی را دریافت کرد و دوازده سال پیش مجبور به ترک ایران شد. ایران‌وایر به بهانه ساخت فیلم «خاک، شکوفه، آتش» گفت‌وگویی با شبنم طلوعی داشته است. ادامه مطلب را در ایران وایر بخوانید: http://iranwire.com/blogs/3512/8248/

تصویر: 

افزودن یک دیدگاه جدید

Filtered HTML

  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • تگ‌های HTML مجاز: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd><p>
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.

Plain text

  • هیچ تگ HTML ی مجاز نیست.
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
CAPTCHA ی تصویری
حروف نمایش داده شده در تصویر را وارد کنید.

خبرنامه

جهت عضويت يا لغو آن لطفاً آدرس ايميل خود را وارد و دكمه مربوطه را كليك نماييد.

ورود کاربر